Uśmiech, który pojawia się w 6. tygodniu życia, nie jest wynikiem warunkowania ani reakcją naśladowczą. Uważa się, że ten tzw. „uśmiech do aniołków'", będący oznaką zadowolenia, jest reakcją wrodzoną (Kohnstamm, 1989). Według ewolucjonistów uśmiech u niemowlęcia jest bardzo ważnym czynnikiem zapewniającym przeżycie dziecku, gdyż wzrusza ono oprócz rodziców również inne osoby, które mogą się niemowlęciem zaopie­kować. Również opiekunowie mają wrodzone przekonanie, iż uśmiech dziecka, jego wokalizacja, utrzymywanie kontaktu wzrokowego są miłe i pożądane. Brak uśmiechu wskazuje na zaburzenia rozwojowe, rozpoczyna proces uczenia się przez dziecko, że dzięki uśmiechowi może coraz bardziej przychylnie ustosun­kowywać do siebie otoczenie. Kolejną cechą wskazującą na wrodzoną wrażliwość na cechy ludzkie jest ogniskowanie wzroku przez niemowlę przed 3. miesiącem życia na ściśle określo­nej odległości. Odległość ta (21 cm) odpowiada przeciętnemu dystansowi dzie­lącemu twarz matki od niemowlęcia kiedy je karmi (Butterworth, 1997). Dopiero kiedy w wieku 3 miesięcy procesy akomodacji ustabilizują się, dziecko zaczyna widzieć wyraźnie również dalszy plan.