W badaniach zastosowano: Test Przy­miotnikowy ACL Gouha i Inwentarz Stanu i Cechy Lęku Spielbergera. Rodzice dzieci autystycznych nie różnili się znacząco od rodziców dzieci prawidłowo rozwijających się w zakresie takich cech, jak: zaufanie do siebie, samokontrola, wytrwałość, ufność we własne zamierzenia. Obecność dziecka autystycznego nie wiąże się w przypadku badanej grupy z niekorzystnym obrazem siebie oraz obniżonym poziomem psychicznego dobrostanu. Związki potrzeby opiekowania się z takimi cechami, jak: wytrwałość, cierpliwość, zrównoważenie wskazują na odpowiedzialne wypełnianie bardzo trudnej roli rodzicielskiej. Porównanie po­ziomu lęku w trzech badanych grupach wykazało, że rodzice dzieci autystycznych charakteryzują się istotnie wyższym od rodziców dzied z zespołem Downa i pra­widłowo rozwijających się, natężeniem tej cechy. Ponadto stwierdzono brak związku pomiędzy poziomem lęku a takimi właściwościami obrazu siebie, jak: zaufanie do siebie, przystosowanie osobowościowe, potrzeba poniżenia się. Dane te wskazują, iż rodzice dzieci autystycznych przeżywają specyficzny lęk, który nie wbudował się w strukturę osobowości (dotyczy tylko poszczególnych sy­tuacji). Wyniki te potwierdzają rezultaty uzyskane przez Koegel, Schreibman, 0'NeiI, Burkę (1983, za: Pisula, 1993), którzy stwierdzili, że podwyższony poziom stresu związany z wychowaniem dziecka autystycznego jest bardzo specyficzny i wiąże się z określonymi sytuacjami lękowymi dotyczącymi chorego dziecka, nie zaś z całościowym funkcjonowaniem rodziców. Badacze ci podkreślili również, że matki dzieci autystycznych nie różnią się znacząco od matek dzieci o pra­widłowym rozwoju w zakresie cech osobowości, oceny przebiegu interakcji w rodzinie oraz satysfakcji małżeńskiej. Olewicz (1995) zwraca uwagę, że wpływ, jaki dzieci autystyczne wywierają na swoich rodziców nie jest wyłącznie negatywny. Chore, potrzebujące pomocy dziecko jest dla swoich rodziców nie tylko źródłem zmartwień i problemów, ale także źródłem miłości, nauczycielem cier­pliwości i wytrwałości. Własna aktywność rodziców, zaangażowanie w grupowe działania na rzecz wspólnego celu może przynieść wiele korzyści nie tylko choremu dziecku, ale także im samym i ich rodzinom. Jest to bardzo trudne zadanie, ale może prowadzić do nowej jakości życia, w którym można pozbyć się uczucia bólu i klęski, a akceptując dziecko takim, jakim jest, czerpać sa­tysfakcję z życia.